Categorie: Willy Hemelrijk

David Nolens in de Reactor: LITERATUUR ALS TIJDSDOCUMENT

  “Grondstof is een vermakelijk boek, dat met een rotvaart geschreven is. Het biedt uit de eerste hand inkijk in een periode toen idealisten (of idealistische egotrippers) nog breed lachend hun tijd verneukten. Althans, dat is het perspectief van dit boek. Op de een of andere manier leest het allemaal erg vertrouwd. Het doet me…… Lees verder David Nolens in de Reactor: LITERATUUR ALS TIJDSDOCUMENT

Salger had van Holtrop opgedragen gekregen om bij de Deutsche Bank opnieuw te gaan onderhandelen over het Binzkrediet, en Hombach daarover te polsen.  De contracten met Binz waren volgens Asspergjurist Blaschke in orde. Maar Binz hield zich niet aan de contractueel overeengekomen afspraken. Op dat moment deed Binz helemaal niets wat hem niet onmiddellijk van… Lees verder Salger had van Holtrop opgedragen gekregen om bij de Deutsche Bank opnieuw te gaan onderhandelen over het Binzkrediet

Rainald Goetz – Johann Holtrop

Toen de winters nog lang en vol sneeuw, en de zomers nog heet en droog waren – Daar stond de zwartglazen kantoormonoliet, tomeloos hoog oprijzend in de nacht, aan de rand van het plaatsje Krölpa, Krölpa aan de Unstrut, daarachter de bossen die Krölpa in het noorden begrensden, in de richting van de Warthe, daar…… Lees verder Rainald Goetz – Johann Holtrop

Toen de winters nog lang en vol sneeuw, en de zomers nog heet en droog waren –

Toen de winters nog lang en vol sneeuw, en de zomers nog heet en droog waren – Daar stond de zwartglazen kantoormonoliet, tomeloos hoog oprijzend in de nacht, aan de rand van het plaatsje Krölpa, Krölpa aan de Unstrut, daarachter de bossen die Krölpa in het noorden begrensden, in de richting van de Warthe, daar…… Lees verder Toen de winters nog lang en vol sneeuw, en de zomers nog heet en droog waren –

Met een weids gebaar, dat deed denken aan Faust, eerste akte, deed ik de ramen van mijn werkkamer open, liet het straatlawaai binnen en begon aan een monumentaal werk

  Allereerst dus de wetenschap. Die had ik immers al leren kennen. Als farce. Nu wilde ik haar van de bekrompenheid bevrijden waarmee wetenschappers te werk gingen. Met een weids gebaar, dat deed denken aan Faust, eerste akte, deed ik de ramen van mijn werkkamer open, liet het straatlawaai binnen en begon aan een monumentaal werk, Het kenniscompendium: in één enkel…… Lees verder Met een weids gebaar, dat deed denken aan Faust, eerste akte, deed ik de ramen van mijn werkkamer open, liet het straatlawaai binnen en begon aan een monumentaal werk

Ik moest weer denken aan mijn Parijse orakel, signora Sarasate. Ik kon beter niet de weg van de studenten inslaan. En ook niet de weg van de kunst. Ik kon beter de derde weg nemen. Mijn doel was de Nieuwe Werkelijkheid. Nadat ik deze fundamentele gedachte op mijn schrijfmachine uitgetikt had, draaide ik er een nieuw vel papier in.… Lees verder Ik had geen tijd te verliezen.

Maar ik wilde geen ideeën herhalen.

De volgende ochtend ging ik achter mijn schrijfmachine zitten om een nieuw, voorlopig levensplan uit te tikken. Welke weg moest ik inslaan? Dat de weg via de universiteit tot vertwijfeling leidde, daar had ik vroeger al een vermoeden van gehad. En dankzij mijn geslaagde voorstelling in de grote universiteitszaal had ik die weg nu ook voorgoed afgesloten. De tweede weg? Mijn…… Lees verder Maar ik wilde geen ideeën herhalen.

Terwijl ik de kamer uit liep hoorde ik hoe de rector met een reusachtige, krassende ganzenveer mijn ontslagbrief tekende. Maar wat hij niet wist, was dat zijn dochter Sophia voor de deur al op mij stond te wachten. Ik had haar tijdens een etentje bij de rector thuis een keer een knipoog gegeven, en zij was meteen verliefd op me geworden.… Lees verder Gewassen en gestreken