Christophe Vekeman: “Alles voor de Kunst Rafael Horzon – Het Witte Boek EEN ONGRIJPBARE GEK/ TOPSCHRIJVER/ LUL”

“Met Het witte boek, oorspronkelijk verschenen in het Duits, heeft Rafael Horzon een behoorlijk unieke roman geschreven, in die zin dat ik werkelijk niet weet of ik het boek nu een aan- of een afrader moet noemen. Het begint al met het auteursportret, dat Horzon afbeeldt terwijl hij zowel tussen zijn lippen als tussen zijn…… Lees verder Christophe Vekeman: “Alles voor de Kunst Rafael Horzon – Het Witte Boek EEN ONGRIJPBARE GEK/ TOPSCHRIJVER/ LUL”

Recensie & Interview : De radicale moderniteit van Rafael Horzon door Antoine Verbij, Trouw Letter & Geest, 4 Januari.

Misschien moeten we uw radicale modernisme ironische kunst noemen. “Niets daarvan. Ik doe niet aan ironie en niet aan kunst. Ironie is interessant, want elke ironische boodschap heeft een niet-ironische inhoud. De ironische omkering vergt van de beschouwer een extra inspanning. Daardoor wordt de boodschap des te effectiever. Als ik het zou kunnen, zou ik…… Lees verder Recensie & Interview : De radicale moderniteit van Rafael Horzon door Antoine Verbij, Trouw Letter & Geest, 4 Januari.

Kunst of oplichterij?, Geert Schuermans in Cutting Edge over Het Witte Boek van Rafael Horzon

                        Het boek start in de Parijse lessen van Derrida, maar slechts enkele pagina’s later verhuist Horzon naar Berlijn om het deconstructivisme daar in de praktijk te brengen. Elk van zijn initiatieven balanceert er op de smalle lijn tussen economie, kunst … en oplichterij.…… Lees verder Kunst of oplichterij?, Geert Schuermans in Cutting Edge over Het Witte Boek van Rafael Horzon

Met een weids gebaar, dat deed denken aan Faust, eerste akte, deed ik de ramen van mijn werkkamer open, liet het straatlawaai binnen en begon aan een monumentaal werk

  Allereerst dus de wetenschap. Die had ik immers al leren kennen. Als farce. Nu wilde ik haar van de bekrompenheid bevrijden waarmee wetenschappers te werk gingen. Met een weids gebaar, dat deed denken aan Faust, eerste akte, deed ik de ramen van mijn werkkamer open, liet het straatlawaai binnen en begon aan een monumentaal werk, Het kenniscompendium: in één enkel…… Lees verder Met een weids gebaar, dat deed denken aan Faust, eerste akte, deed ik de ramen van mijn werkkamer open, liet het straatlawaai binnen en begon aan een monumentaal werk

Ik moest weer denken aan mijn Parijse orakel, signora Sarasate. Ik kon beter niet de weg van de studenten inslaan. En ook niet de weg van de kunst. Ik kon beter de derde weg nemen. Mijn doel was de Nieuwe Werkelijkheid. Nadat ik deze fundamentele gedachte op mijn schrijfmachine uitgetikt had, draaide ik er een nieuw vel papier in.… Lees verder Ik had geen tijd te verliezen.

Maar ik wilde geen ideeën herhalen.

De volgende ochtend ging ik achter mijn schrijfmachine zitten om een nieuw, voorlopig levensplan uit te tikken. Welke weg moest ik inslaan? Dat de weg via de universiteit tot vertwijfeling leidde, daar had ik vroeger al een vermoeden van gehad. En dankzij mijn geslaagde voorstelling in de grote universiteitszaal had ik die weg nu ook voorgoed afgesloten. De tweede weg? Mijn…… Lees verder Maar ik wilde geen ideeën herhalen.

Terwijl ik de kamer uit liep hoorde ik hoe de rector met een reusachtige, krassende ganzenveer mijn ontslagbrief tekende. Maar wat hij niet wist, was dat zijn dochter Sophia voor de deur al op mij stond te wachten. Ik had haar tijdens een etentje bij de rector thuis een keer een knipoog gegeven, en zij was meteen verliefd op me geworden.… Lees verder Gewassen en gestreken