Categorie: Vormgeving

De bezoekers zaten op stoffige zitbanken

Het centrum van Berlijn was destijds nog één grote puinzooi. De bewoners hadden zich na de oorlog niet beziggehouden met de wederopbouw van hun platgebombardeerde huizen. Ze hadden simpelweg de gebroken ruiten van hun winkels uit de pui geslagen en de open gaten dichtgemetseld. Daarachter verkochten ze boombast, de scherven van hun ruiten en weipoeder.…… Lees verder De bezoekers zaten op stoffige zitbanken

Op het station van München zag ik een reclamebord hangen: ‘Kom – naar Berlijn!’ stond er in grote letters onder een nachtfoto van de eeuwige, stralende en volgens een oude legende nooit slapende stad. ‘Misschien is dat de juiste plek om de dingen zelf te doorgronden,’ zei ik tegen mezelf. Ik kocht dadelijk een treinkaartje… Lees verder grote letters onder een nachtfoto

Salve magister!’ – ‘Salvete discipuli!

De daaropvolgende maanden bracht ik dus door op het instituut van professor Heu. De enige persoon buiten het Vaticaan die vloeiend Latijn sprak. ‘Salve magister!’ – ‘Salvete discipuli!’ Zo ging het nu elke dag, wanneer professor Heu, gehuld in een witte toga, en met een gouden lier in zijn linkerhand, de ruimte betrad. Grammaticale nuances…… Lees verder Salve magister!’ – ‘Salvete discipuli!

‘Taurum tollet, qui vitulum sustullerit!’, antwoordde de wijze man.

‘Taurum tollet, qui vitulum sustullerit!’, antwoordde de wijze man. stond op en zette zijn boterbloemenkrans op zijn hoofd. ‘Semper aliquid addiscendum est,’ bevestigde ik ietwat overijverig. ‘Inspice, felix eris!’ beloofde hij me. Ten afscheid wilde ik hem nog iets bijzonder aardigs achternaroepen: ‘A te sudor abest, saliva mucusque!’ Maar professor Heu was al achter een…… Lees verder ‘Taurum tollet, qui vitulum sustullerit!’, antwoordde de wijze man.

A bove maiore discit arare minor

Op een heuvel bij de Monopteros zag ik een magere man in het gras zitten. Hij was een krans van boterbloemen aan het vlechten. ‘Wie bent u, en wat doet u daar?’ vroeg ik nieuwsgierig. Hij keek mij nogal ongeïnteresseerd aan, wendde zich toen weer tot zijn bloemenkrans en mompelde: ‘Scire volunt omnes, mercedem solvere…… Lees verder A bove maiore discit arare minor

Nachtenlang ontwikkelde ik foto’s van bruggen.

Ministère de la Défense las ik op het gepolijste geelkoperen bord aan de zandstenen poort. Dat was toch ongehoord: de Franse minister van Defensie was een Georgische zigeunerin! Dat zou natuurlijk weer niemand van me willen aannemen, mijn vrienden in de rue de Fleurus niet, waar ik Franse les had, en ook niet bij de…… Lees verder Nachtenlang ontwikkelde ik foto’s van bruggen.

Signora Sarasate keurde de mannen geen blik waardig

Hoewel ze bijna rende, kwam ik toch telkens zo dicht bij haar in de buurt dat ik haar parfum kon ruiken: Paco Rabanne! Geen twijfel meer mogelijk! Toen we bij een groot paleis kwamen, ging signora Sarasate langzamer lopen. Voor de zandstenen poort bleef ze even staan en trok haar pak recht. Toen vermande ze…… Lees verder Signora Sarasate keurde de mannen geen blik waardig

‘En nu eruit, jij, mijn werktijd zit erop!’

Ik ging bij haar aan tafel zitten, ze nam mijn hand en boog haar gezicht heel dicht naar mij toe. Haar adem rook naar koffie en nicotine. Haar sterke parfum bedwelmde me; het was Paco Rabanne, Oom Rolf uit Acapulco gebruikte dat ook. Ik werd bang en huilde een beetje. ‘Luister eens, kleintje,’ zei signora…… Lees verder ‘En nu eruit, jij, mijn werktijd zit erop!’