Johann Holtrop (fragment) Rainald Goetz

Holtrops vader was in de ogen van zijn zoon niet echt een goede leider geweest. Hij had niet in de gaten hoe slecht zijn werknemers als groep functioneerden, een groep waarin iedereen elkaar tegenwerkte en waarin iedereen alleen maar voor zichzelf werkte en dus niet voor hem als directeur of tenminste voor het gemeenschappelijke belang van het bedrijf als geheel. Natuurlijk zou zijn vader graag gezien hebben dat zijn zoon – hij was de oudste, er waren nog drie jongere dochters – de middelgrote firma die karton produceerde en verpakkingen bedrukte, had overgenomen, in lijn met de familietraditie. Maar daar was geen sprake van voor Holtrop. De ineffectieve manier van leidinggeven van zijn vader, impulsief intuïtief, verstrooid vriendelijk tegen de mensen, maar vaak ook verschrikkelijk onberekenbaar, had Holtrops theoretische nieuwsgierigheid gewekt. Hoe functioneert een onderneming? Hoe leid je een bedrijf? In zijn jeugd had hij er een tijd lang van gedroomd schrijver te worden. Maar na zijn eindexamen en militaire dienst in het West-Duitse leger was hij gaan studeren aan de bedrijfseconomische hogeschool in Speyer, die op marketinggebied een uitstekende naam had, en het doel dat hem voor ogen stond, was professor te worden. Kort na het begin van zijn studie echter hadden de veelvuldige contacten met mensen uit het bedrijfsleven, en ook met medestudenten die jonger waren dan hijzelf, verandering gebracht in dat verlangen. Misschien kon hij toch op een andere manier carrière maken, niet in het kleine sukkelaarsbedrijf van zijn vader, maar ook niet per se aan de universiteit, liever direct in de praktijk als ondernemer, zo stond het Holtrop steeds duidelijker voor ogen, een carrière als manager van een concern, een beursgenoteerd concern, en daarbij zou hij dagelijks meer doen dan alleen maar met papier, met ideeën en concepten schuiven, zoals dat in de werkkamers van wetenschappers, ook van de knapste professoren, veelal de – niet erg flitsende – norm was.