Categorie: Connie Nijman

Verdoofd verliet ik het auditorium. Zoiets had ik nog nooit gehoord. Maar als het klopte dat de zon niet heet was, maar koud – en dat had de professor toch ondubbelzinnig bewezen! – dan konden ook alle andere waarheden net zo goed onwaar zijn. Dan kon zwart ook wit zijn en donker licht. Dan kon…… Lees verder dan konden ook alle andere waarheden net zo goed onwaar zijn

Derrida sprak lang, met een rustige stem, en ik zoog elk woord in mij op. De zon, zei Derrida, verwarmt met haar stralen de dingen. De dingen worden door de stralen bestraald en worden warm. Alle dingen zijn warm doordat zij de verwarmende stralen van de zon vasthouden. Alle dingen houden die verwarmende stralen vast…… Lees verder ik zoog elk woord in mij op

Woedend knipperde Derrida met zijn ogen en tuurde het publiek in, hij legde zijn handen op het leeslampje om te zien welke idioot hem daar stoorde. Maar hij had mij, zijn lievelingsstudent, nog niet herkend of er gleed een toegeeflijk lachje over zijn gezicht: ‘Geduld, cher ami, gaat u zitten, ik zal het u uitleggen!’

Waardig, maar zonder valse chic, beklom hij de trap naar het spreekgestoelte. Zijn gezicht, nu van onderen door een leeslampje belicht, leek wel een vuurtoren en straalde grote wijsheid uit. Derrida staarde een tijdlang zonder iets te zeggen de zwarte zaal in, kneep zijn ogen half toe, sperde ze toen plotseling open en zei, met nadruk…… Lees verder ‘Le –soleil – est – froid!’

Nu gingen in de podiumvloer verborgen lampen aan die het fluwelen gordijn van onderaf veelbelovend beschenen. Mijn hart begon steeds sneller te kloppen. Ook het spreekgestoelte werd nu van onderaf belicht. Er gingen nog een paar eindeloze minuten voorbij.

De dwergachtige pedel die aan de rand van het podium had gezeten, stond nu op en klopte met een grote houten staf, die ongeveer twee keer zo lang was als hijzelf, drie- maal, met ontzagwekkende pauzes ertussen, op de donker dreunende podiumvloer. Het licht in de zaal ging uit. Alles verstomde.