De zaal zat, zoals altijd, barstensvol. De studentes en studenten praatten opgewonden door elkaar, in afwachting van het grote, wekelijkse spektakel. Midden op het podium stond een hoog spreekgestoelte van sandelhout. Zo hoog was die lessenaar dat ook de studenten op de achterste rij nog omhoog moesten kijken om de redenaar te zien. Achter het spreekgestoelte hing over de hele breedte van het podium een acht meter hoog, donkerrood fluwelen gordijn. Ik keek op het polshorloge van mijn buurman – vanzelfsprekend had ik er zelf geen om –, het was nu precies zestien uur.
To provide the best experiences, we use technologies like cookies to store and/or access device information. Consenting to these technologies will allow us to process data such as browsing behaviour or unique IDs on this site. Not consenting or withdrawing consent, may adversely affect certain features and functions.
