Pavlov

De reporter zat voor Café Schröder. Ertegenover, aan de overkant van de straat, zag ik Pavlov, die vent met dat cor­duroy hoedje. Hij probeerde voor zonnestudio Karibik op eigen benen te staan. Dat was moeilijk, want langs de muur van de zonnestudio zat geen hekwerk waaraan Pavlov zich vast kon houden. Ik vroeg mij weer af of je een zwerver kon interviewen. Mocht ik foto’s maken van de zwerver? Pavlov hield zijn katoenen tasje vast.

Toen ik weer naar de overkant keek, zette Pavlov net ge­vaarlijk wijdbeens twee stappen in de richting van de straat. Toen viel hij voorover, half op zijn schouder, half op zijn gezicht. Hij was in zijn volle lengte tegen de grond gesla­gen, met zijn hele lichaamsgewicht, als een zak graan die van de eerste verdieping van een gebouw op de straat wordt ge­kieperd, niets had zijn val gebroken. Daar lag hij, met zijn gezicht op het asfalt, zijn rechterarm verdraaid en gespreid. De arm maakte een trekkende beweging. Verstikt gebrabbel. toen ik Pavlov omhoogtrok, bestond zijn voorhoofd uit ontveld vlees. Ploed stroomde over korsten en builen die van eerdere valpartijen dateerden. Zijn ogen zag ik niet.