Helder toont Springora stap voor stap hoe G., als literaire kennis van haar moeder, zich aan haar opdringt en aan haar bindt. Hij voelt dat ze kwetsbaar is en buit dat uit. (‘Dankzij hem ben ik niet langer dat kleine meisje dat in haar eentje op papa zit te wachten in het restaurant. Dankzij hem besta ik eindelijk.’ (61)). Mensen rondom de jonge Springora merken wel op dat er iets niet klopt, maar echt ingegrepen wordt er niet. Iemand schrijft anonieme brieven aan haar moeder over de ongewenste affaire, de politie komt zelfs Matzneff bezoeken na klachten, maar altijd lijkt Matzneff er onderuit te komen, altijd praat iemand het goed, altijd springen hoge figuren in de bres om in zijn onderhoud en onderdak te voorzien. Hij houdt zelfs een lovende tekst van president Mitterand op zak, als een soort stempel van zijn onkwetsbaarheid.